Scena festiwalowa nie powinna być bezpiecznym podium dla recytacji. Występy wideo-poetyckie VIP konstruujemy wokół fizycznego kontaktu performera ze snopem światła i niskoczęstotliwościowym pasmem dźwiękowym. Tekst przestaje być martwym zapisem z tomu, a staje się procesem poddawanym presji czasu rzeczywistego.
Geometria sceny i redukcja gestu
Odrzucamy teatralizację na rzecz rygorystycznej dyscypliny formalnej. Ciało performera funkcjonuje w przestrzeni jak rzeźba pochłaniająca lub odbijająca projektowany obraz, tworząc żywy światłocień na surowej scenografii. Każdy ruch musi wynikać z metrum wiersza, bez zbędnej ekspresji, która odwracałaby uwagę od rdzenia wypowiedzi.
Rezonans w przestrzeniach postindustrialnych
Eksperymentujemy z akustyką betonowych sal i galerii sztuki współczesnej, gdzie echo naturalnie wydłuża pauzy między frazami. Widz zostaje zanurzony w monochromatycznym środowisku, w którym jedynym wyrazistym akcentem pozostaje surowy, chłodny ultramaryn wybijający się z ciemności.