Większość prób łączenia poezji z filmem kończy się estetycznym kompromisem, w którym ruchomy kadr redukuje się do roli dekoracji. Kamera śledzi twarz lektora lub rejestruje metaforyczne pejzaże, które jedynie dublują sens zapisany w wersach. Prawdziwa wideo-poezja zaczyna się w punkcie oporu, gdzie montaż tworzy pęknięcie w semantyce tekstu.
Napięcie między ekranem a stroną tomu
W tomiku wideo-poetyckim VIP traktujemy kadr jako pełnoprawną jednostkę rytmiczną. Przejście montażowe działa jak przerzutnia, zmuszając oko do zawieszenia uwagi dokładnie tam, gdzie język traci swoją jednoznaczność. Surowy światłocień oraz ziarno taśmy 35mm budują gęstość materialną, której nie da się zastąpić cyfrową ornamentyką.
Autonomia audiowizualnego gestu
Nie szukamy symetrii. Kiedy głos wycofuje się w stronę szeptu, obraz może uderzyć chłodnym, intensywnym światłem projektora. Ten rodzaj fuzji słowa i projekcji nie ma na celu objaśniania wiersza, lecz otwarcie przestrzeni, w której odbiorca sam składa powidoki w nowe znaczenia.